چه کسی وزیر آموزش و پرورش می شود؟

چه کسی وزیر آموزش و پرورش می شود؟

«وزارت آموزش و پرورش موظف است با تربیت، بکارگیری و سازماندهی نیروی های توانمند و واجد شرایط با تأمین و بسیج امکانات ومنابع، تدوین برنامه های اجرایی کوتاه مدت و میان مدت در سطح ملی و استانی، اصلاح قوانین و مقررات، جلب مشارکت و همکاری سایر دستگاهها و نهادها اقدامات لازم برای تحقق مفاد سند تحول را معمول دارد.»(بندج بخش دوم از فصا هشتم سند تحول بنیادین آموزش و پرورش).

چه کسی می تواند نیروهای توانمند و واجد شرایط را شناسایی و از توان و ظرفیت های علمی و اجرایی آنها در جهت اهداف آموزش و پرورش استفاده کند؟ چه کسی می تواند امکانات و منابع درون و برون وزارت آموزش و پرورش را بسیج و هماهنگ کند؟

چه کسی می تواند در سطح ملی آن هم با جلب مشارکت همه دستگاه ها و اصلاح قوانین و مقررات برای آموزش و پرورش برنامه های اجرایی کوتاه و میان مدرت تدوین کند؟

آیا وزیر آموزش و پرورش که در شرایط مساوی سهمی پنج و نیم درصدی در هیأت دولت دارد می تواند از طریق131 راهکار عملیاتی در سند تحول بنیادین در چشم اندازی آرمانی با استراتژی پانزده گانه ی فصل ششم از سند تحول بنیادین در مسیر «شدن» و تحقق بخشی از اهداف کلان آموزش و پرورش گام بردارد؟

وقتی به سند تحول بنیادین نگاه می کنیم وزیر آموزش و پرورش صرفاً «کس» یا «کسی» نیست که با رئیس جمهور همکاری می کند تا بخشی از وظایف او را انجام دهد و برای آن برنامه های کوتاه مدت و میان مدت طراحی کند.

آیا کسی که به جای آرزو که در چشم انداز سند تحول در جان و کلام جاری است اما او دنیایی از خاطره ها دارد می تواند با این خاطره ها  و خاطره بازی ها آموزش و پرورش را متحول کند؟ حتی اگر او جوان هم باشد اما اگر در حلقه خاطره ها باشد آیا باز هم می تواند؟

آیا  مفاد سند تحول بنیادین از ما وزیری را مطالبه نمی کند که متعلق به این جناح یا‌ آن جناح باشد و یا  در وسط ایستاده و لِی لِی می کند؟ آیا در تاریخ معاصر آموزش و پرورش ما تجربه رنگ ها و خط را ندیده ایم؟ براستی آموزش و پرورش ما به چگونه وزیری نیاز دارد؟ آیا فرد و شخص وزیر مهم است یا میزان اختیار و درجه اهمیت و جایگاهی که وزارت آموزش و پرورش در دولت دارد؟ ( البته باید پذیرفت که گاهی نقش افراد که متأثر از شخصیت و کاریزمای فرد است می تواند به پست ها و صندلی ها اعتبار مضاعف بدهد.).

اساساً وزیر آموزش و پرورش می تواند به تنهایی در آموزش و پرورش تحول ایجاد کند؟ اگر پاسخ ما تأیید باشد باید دوباره و بیشتر از دوباره تأمل کنیم، چون تجربه های موفق دنیا نشان دادند که موفقیت و تحول در هر نظام آموزش و پرورشی یک حرکت جمعی و همگانی است. همان چیزی که در اسناد تحولی به آن تأکید می شود و این انرژی و توان، اختیاراتی بیش از وزیر بودن می خواهد. وزیر آموزش و پرورش فرد نیست بلکه باید همانند رئیس جمهور که با برنامه هایش با شخصیت علمی و محبوبیتش ملت را برای انتخاباتی پر شور و شعور فرا می خواند برایندی از یک اندیشه علمی و فراجناحی باشد. آموزش و پرورش ما به وزیری احتیاج دارد که برای تحقق آرزوی های سند تحول بنیادین می تواند نیروهای جوان (اندیشه جوان و پویا) را شناسایی و برای مشارکت و همکاری سایر دستگاهها و نهادها فراجناحی اقدام کند.

او بایدبتواند معلمان را همراه و همگام کند و بپذیرد که تک تک معلمان وزیر آموزش و پرورش هستند همان معلمی که در کلاس درس روبه روی دانش آموزان قرار می گیرد و در چهره معصوم و چشمان پر انتظار آنها موجی از امید می بیند. همان معلمی که پای پیاده از رودخانه و کوه بیابان می گذرد تا برای آنها مدرسه ای خلق کند که زمینه ساز درک و ارتقا موقعیت فعلی آنها باشد...

برای انتخاب و تأیید وزیر آموزش و پرورش باید دوباره سند تحول بنیادین را خواند ....

ارسال نظر

Image CAPTCHA