اندیشه بازنشست نمی‌شود

طرح ممنوعیت بازنشسته‌ها هرچند اقدام خوبی است  و فرصت‌هایی را برای ورود جوانان و کارشناسان جویای نام به عرصه‌های مدیریتی و تصمیم‌گیری فراهم  می کند اما  اقدام ضربتی ؛ زمینه‌های لازم را در انتقال تجربیات فراهم نمی سازد .

خروج همکاران بازنشسته از سیستم اداری که در جای خود جای تحسین دارد نباید مانع از این شود تا رابطه و همکاری این عزیزان به‌ویژه کسانی که اهل فکر و اندیشه هستند قطع و محرومیت را در بهره‌مندی از دانش و تجربه ایشان به ‌دنبال بیاورد.

در بخش آموزش و پرورش که غالب همکاران فرهیخته از فارغ التحصیل  دانش‌سرایی بوده و علی‌القاعده در سن 45 یا 50 سالگی بازنشست می‌شوند؛ این محرومیت  بیش از هر جای دیگر محسوس ترمیشود .

بهتر بود موضوع بازنشستگی که  امری پسندیده ای است با شیب ملایم ومناسب انتقال تجربیات و جانشین‌پروری همراه شده و سیستم‌های حساس را از خلاء این جابجایی  اسیب پذیر نمی‌کرد.

افزون بر این؛ طرح ممنوعیت به کارگیری را نباید مانع از استفاده بازنشسته‌های گرامی در ساحت‌های مشاورت‌ فکری، اندیشه‌ای و برنامه‌ریزی دانست.

پیداست نگاه سخت و سرد به این قانون، افزون بر بی‌مهری عاطفی و بی‌توجهی به خدمات شایان تقدیر ایشان ناخرسندی و حس بد   ناسپاسی را تداعی خواهد کرد.

تردیدی نیست که طرح ممنوعیت  با وجود صراحت ؛ مانع از خدمات  اندیشه وزری و هم افزائی های فکری ومشاوره ای  نخواهد بود.

بدیگرسخن این طرح پرونده ارائه خدمات فکری و مشورت‌های لازم در حوزه مدیریتی آموزش و پژوهشی را نخواهد بست.

استفاده محدود فکری   و بهره‌مندی از خدمات مشاوره‌ای ایشان به سیستم برنامه‌ریزی تعارضی با اصل ممنوعیت و به‌کارگیری نداشته بلکه زمینه‌ای برای انتقال آرام تجربیات و تقویت نظام برنامه‌ریزی و مدیریتی خواهد بود.

سازمان پژوهش با همین نگاه اقدام به دعوت از اندیشه‌ورزان پیش‌کسوت می‌نماید  تا ضمن قدرشناسی از خدمات؛ تلاش‌های سالیان سال ایشان را در ساحت تعلیم و تربیت و تولید محتوای آموزشی و تربیتی  پاس بدارد واز اندیشه و توان علمی و فکری ایشان در مشاورت و خدمات فکری بهره بیشتر برده و از آن در سرعت و توسعه حرکت استفاده نماید.

پیام این نشست دعوت ازاندیشه ،فکر وایده های نوی امیخته با تجربه دیروز و اعتدال در مواجهه با سرمایه‌های   امروز است

درنگاه تربیتی دین ؛ اندیشه‌ها  بازنشست نمی‌شوند و فکر در مرز قراردادهای اداری محصور نمی‌شود.

پیش‌کسوتان هنوز عزیزان سازمان و برکات و ثمرات آنند.

ایشان که از سهام‌داران شکوفایی و رشد سازمانند برای همیشه در اوج عزت و ارجمندی خواهند زیست و بود.

این نگاه به پیش‌کسوت می‌تواند الگویی باشد از مواجهه و تعامل سازنده با منابع و ظرفیت‌های فکری و تجربی سازمان‌ها و نهاد ها و استفاده درست و هدفمند از خدمات خالصانه مشورتی و فکری ایشان.

امید که زمانی برسد که هیچ بازنشسته‌ای احساس غربت، بیگانگی و تنهایی نکند و آغوش گرم سازمان همیشه ایام به اندیشه و فکر و خرد ایشان گشوده باشد.

محمد ابراهیم محمدی 

ان‌شاءالله

ارسال نظر

Image CAPTCHA