توصیه‌های استادیار دانشگاه مینه­ سوتا درباره بهداشت روان دانش­ آموزان

کارولین برگر، استادیار روان­شناسی تحصیلی دانشگاه مینه­ سوتا، از ماهیت بلندمدت بیماری کرونا و تاثیر آن بر سلامت روان دانش­ آموزان می­ گوید.

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی، وی معتقد است در حال حاضر که با این معضل دست به گریبانیم، دانش آموزان باید ارتباطات­شان را با هم سن و سالها، اعضای خانواده­ و هر فردی که در زندگی آن­ها نقش کلیدی ایفا می ­کند، حفظ کنند.

این قضیه به ویژه برای کودکان و نوجوانانی که به صورت آنلاین دروس­ شان را یاد می­ گیرند، حائز اهمیت است. در این بین، والدین می­ توانند در لابلای انجام تکالیف مدرسه توسط فرزندشان، فرصت­ هایی در اختیار او بگذارند تا با شرکت در بحث ­های گروهی کوتاه و آنلاین، با همسن­ و سال­ هایش ارتباط برقرار کند. این موضوع همچنین می­ تواند بعد از یک روز طولانی یادگیری و به عنوان پاداش از سوی خانواده­ ها برای فرزندشان در نظر گرفته شود، حتی اگر این پاداش به شکل انجام بازی­ های آنلاین باشد.

کارولین برگر در ادامه هشدار داد که بزرگترها باید بر نیازهای بهداشت روان دانش­ آموزان نظارت داشته باشند و اگر متوجه رفتارهای نگران­ کننده از سوی آن­ها شدند، حمایت­ های لازم را به عمل آورند.

به گفته او، علائم­ هشداردهنده می­ تواند شامل گوشه­ گیر بودن بیش از حد معمول کودک، خوردن یا خوابیدن بیش از حد یا بسیار کم، تنگ مزاج بودن در اکثر روزها یا عدم علاقه او به فعالیت­ هایی باشد که معمولا از آن لذت می­ برد.

در صورت بروز چنین علائمی، بزرگترها می ­توانند زمینه ارتباط فرزندشان با یک مشاور مدرسه، مشاور بهداشت روان یا یک بزرگتر معتمد و کارآمد در این زمینه را فراهم کنند.

در این بین، والدین و معلمین هم باید مراقب سلامت و بهداشت روان خود باشند زیرا در صورتی که خود آن­ها تعادل روانی نداشته باشند، روند کمک کردن شان به دانش­ آموزان بسیار دشوار خواهد بود.

به گقه برگر، باید این نکته را به خاطر داشت که در دوران کرونا بزرگ­تر­ها باید صبور باشند و بهترین نمایش را برای برآورده کردن نیازهای کودکان و نوجوانان از خود ارائه دهند. به طور مثال، کودکانی که با اضطرابِ بودن در اجتماع دست و پنجه نرم می ­کنند، احتمالا هنگام بازگشت به محیط مدرسه، عدم آرامش شدید را تجربه خواهند کرد و این امر می ­تواند منجر به اجتناب آن­ها از دیگران یا طغیان عواطف شود. همچنین، کودکانی که بسیار اجتماعی هستند، عدم ارتباط حضوری با دوستان­شان ممکن است باعث کج خلقی آن­ها شود.

در این میان، بزرگتر­ها می­ توانند با فرزندشان همدردی کرده و به او کمک کنند که احساساتش را بیان کند. آن­ها همچنین می توانند با او صحبت کرده تا به کمک هم راه­ هایی را برای آسان­ تر کردن روند پشت سر گذاشتن این دوران پیدا کنند.