آینده آموزش آنلاین و درس‌هایی که از کره‌جنوبی باید آموخت­

شیوع کووید-19 عملاتمامی مدارس و دانشگاههای کرهجنوبی را وادار کرد تا به آموزش آنلاین روی بیاورند.گذر این کشور به سمت چنین آموزشی عمدتا آسان بوده و دلیل آن هم این است که کره جنوبی دارای یکی از بهترین زیرساخت­ های فناوری اطلاعات در دنیاست.

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی، قبل از شیوع کرونا، 99 درصد پوشش اینترنت 4G در این کشور اجرایی شده بود و پوشش اینترنت 5G هم در دست اجرا بود. همچنین، 75 درصد منازل دارای رایانه بودند و 99.5 درصدشان به اینترنت دسترسی داشتند. این موضوع موجب اجرای بهتر آموزش آنلاین و پذیرش گسترده این شیوه توسط دانش­ آموزان و معلمان شد.

دولت کنونی تلاشش را دو چندان کرد تا ادامه تحصیل در چنین شرایط چالش­ برانگیزی تضمین شود. دولت با افزایش ظرفیت پلتفرم ­های آموزش آنلاین برای پشتیبانی از میلیون­ها دانش­آموز، در واقع زیرساخت ­های عمومی را بسط داده است. افزون بر این، این نهاد با ارائه برنامه­ هایی ویژه، توانایی آموزش دادن معلمان را تقویت کرده؛ به طور مثال، پلتفرم  The Community of 10,000 Representative Teachers معلمان را ترغیب می­ کند تا ایده­ ها و اطلاعات­شان درباره آموزش آنلاین را به اشتراک بگذارند. دولت همچنین اطلاعات متناسب در این زمینه را به اشتراک گذاشته و پشتیبانی زمان واقعی را به معلمان، والدین و دانش ­آموزان ارائه داده تا آن­ها از پلتفرم­ های آنلاین استفاده کنند.

دولت همچنین با همکاری بخش خصوصی گسست دیجیتالی افراد را پر کرده و ابزارهای قابل اجاره را به صورت رایگان به هزاران دانش ­آموز ارائه می­ دهد. همچنین این سیاست به موسسات آموزشی پیشنهاد داده شده اند تا شرکت دانش ­آموزان بی­ بضاعت در امر آموزش آنلاین تضمین شود.

با این حال، زیرساخت قابل توجه فناوری آی تی در کره جنوبی و گام ­های مهم دولت این کشور برای اجرایی کردن آموزش آنلاین منجربه نتایج زیاد مثبتی نشده و به طور مثال، یک همه­پرسی اخیر در این کشور نشان داده که رضایت بسیار کمی از آموزش آنلاین در بین دانش ­آموزان این کشور وجود دارد؛ حتی، 50 درصد دانش ­آموزان برای ترم دوم تحصیلی این کشور مرخصی گرفته اند و آن­ها کیفیت پایین کلاس­ ها و نارضایتی­ شان از پرداخت شهریه چنین کلاس ­هایی را دلیل عمده این اقدام برشمرده ­اند.

در واقع، هر دوی دانش ­آموزان و معلمان فاقد مهارت­ های فنی برای داشتن تعامل موثر در کلاس­های آنلاین هستند، البته جای تعجب ندارد چون هیچ یک از آن­ها برای آموزش از راه دور تربیت نشده­ اند. افزون بر این، نبود سیاست استانداردسازی برای آموزش آنلاین،  منجر به اجراهای مختلف این سیستم در میان مدارس شده که این امر گسست تحصیلی را بیشتر کرده است.

مشکلاتی از این دست در سیستم آموزشی کالج و دانشگاه­ های این کشور هم مشهود است و این مراکز اخیرا اجرای مدل تحصیلی هیبریدی را آغاز کرده­ اند که در آن، کلاس­ ها، به طور آنلاین و همچنین حضوری برگزار می شوند. این روند نوظهور باعث می­ شود خیلی­ ها تحصیل هیبریدی را برای آینده در ذهن بپرورانند که در آن، بهترین ویژگی­ های آموزش آنلاین و کلاس­های حضوری بهینه می شوند تا بهترین تجارب آموزشی و تحصیلی برای دانشجویان و معلمان رقم بخورد.

در حال حاضر دنیا به سمت این توافق نانوشته پیش می­ رود که آینده آموزش،  hybridact (هم حضوری و هم آنلاین) خواهد بود؛ با این حال، برای تحقق یافتن چنین آینده ­ای، دولت­ها باید اصلاحات آموزشی را اجرایی کنند که فراتر از اقدامات زیرساختی و دسترسی به پلتفرم­ های اینترنتی است. در واقع، چنین فرایندی نیازمند تفکر طولانی ­مدت و تحولات نظام ­مندی است که فناوری­ های مختلف از جمله پلتفرم­ های مزبور، هوش مصنوعی و ابر الکترونیکی را به اجزای اساسی سیستم ­های آموزشی تبدیل کنند.

دولت­ها همچنین باید امر آموزش را آسان کرده و زمینه مشارکت معلم ­ها، اساتید، دانش ­آموزان، دانشجویان و والدین را در مقیاسی وسیع ­تر فراهم کنند.

افزون بر این، آن­ها باید آموزش و یادگیری را متحول کرده، سخت تلاش کنند تا فرهنگ­ ها را تغییر دهند و انگیزه هایی برای اساتید دانشگاه، معلمان، دانش آموزان و والدین ایجاد کنند. دولت­ها همچنین باید مدل­ های بازار تدریس را طوری متحول کنند تا پاسخگوی تقاضاهای عصر جدید باشند.

 مقاله حاضر پیشنهاد می­ کند که دولت­ ها و سیاستمداران بر روی سیاست­ هایی متمرکز شوند که محیط ­های دوستدار فناوری را با هدف تعدیل کردن مقاومت کاربران در برابر این ابزار ارتقا دهند. چنین مقاومتی در امر آموزش آنلاین و یادگیری دخیل است. اقدامات مزبور می­ توانند به توسعه اعتماد اجتماعی و توافق بر سر شیوه ای آموزشی بینجامد. همزمان، سیاست­ هایی باید اجرایی شوند که از زیرساخت آموزش فناورانه(مانند پلتفرم­ های آنلاین و اتصال به اینترنت) و همزمان از سیاست­هایی با هدف تحولات اجتماعی حمایت کنند.  

این امر نیازمند اجرای برنامه­ ریزی­ های تحصیلی است که هدف شان آموزش دادن به دانش­ آموزان، معلمین و کادر مدرسه در امر آموزش آنلاین باشد. در این بین، اصلاح نظام ­های دانشگاهی و ترغیب موسسات مختلف به همکاری در این زمینه ضروری به نظر می­ رسد.

در نهایت، باید قوانین و سیاست­ هایی جهت تثبیت کردن اساسی قانونی برای آموزش از راه دور و ارتقا دادن استانداردسازی آموزش آنلاین در موسسات آموزشی تصویب شوند. این امر سردرگمی معلمان و دانش ­آموزان را به حداقل می­ رساند و گسست­ های آموزشی را پر خواهد کرد.

کرهجنوبی نشان می­ دهد که داشتن زیرساخت­ های فناورانه و دسترسی به اینترنت کافی نیست و این امکانات، بازدهی آموزش آنلاین را تضمین نمی­ کنند؛ در واقع، تفکر نظام مند و اصلاحات وسیع همزمان با استفاده از فناوری و آموزش آنلاین برای داشتن بازدهی مناسب در امر تحصیل لازم هستند.

مترجم: شه تاو ناصری