ساختار آموزشی آفریقای جنوبی

مقدمه:

وزارت ملی آموزش اعضاء این مجموعه متشکل از دو وزیر آموزش، وزیر فرهنگ، هنر، علوم و فناوری و معاونین دو وزارتخانه و مسئولین شورای اجرایی ٩ ایالت می باشند.

کل بودجه آموزشی کشور حدودأ ٢٢ درصد ازکل هزینه‌های دولت را شامل می گردد، پیش دبستانی ٢سال که عمدتأ توسط بخش خصوصی اداره می شود (٨٠ درصد)؛ دبستان  ٥سال، راهنمایی ٤سال و دبیرستان  ٣سال است.

تحصیلات پیش دبستانی از ٣ الی ۵ سالگی آغاز می شود و معمولا اجباری نیست، تحصیلات ابتدایی از ۵ الی ۶سالگی آغاز شده و معمولاً شش سال بطول می‌انجاند‌‌ پس از آن دانش آموزان وارد دوره دبیرستان مقدماتی وسپس دبیرستان تکمیلی می شوند که این دوره‌ها ۵ الی ۶ سال طول می‌کشد.

برای ورود به برخی رشته‌ها نظیرپژشکی، دندانپزشکی، داروسازی و پیراپزشکی داوطلبان باید در زمان آزمون ورودی این رشته‌ها شرکت کنند.مدت زمان دوره‌های کاردانی ٢ سال، کاردانی به کارشناسی ٢ الی ٣ سال، کارشناسی ٣ الی ۴ سال،کارشناسی ارشد ١ الی ٣ سال، دکترا ٣ الی ۴ سال است.

این کشور در سال‌های 05-2002میزان ۵٫۴% از تولید ناخالص کشور را به آموزش و پرورش خود اختصاص داده بود.

چهارچوب صلاحیت ملی آفریقای جنوبی

الف-  آموزش کلاسیک

در حال حاضر نظام آموزشی آفریقای جنوبی شامل 4 بخش است. 1-پیش دبستانی(ECD): این بخش توسط بخش غیر دولتی برای کودکان 3 تا 7 سال در نظر گرفته شده است.

2-آموزش مدرسه که در 2 مقطع ابتدایی و دبیرستان است.

3-آموزش عالی و

4-آموزش پایه بزرگسالان. که در سه سطح عمومی، تکمیلی و عالی برگزار می‌شود.

·        آموزشهای عمومی  از پایه تا پایه 9 که معادل سطح 1 چارچوب صلاحیت ملی (NQF) است را  شامل می‌شود.

·    آموزشهای تکمیلی از پایه 10 تا 12 تحصیلات علمی (آکادمیک) که معادل سطح 4-2 NQF و معادل سطح (N6- N1) کالجهای تکمیلی است. (مطابق جدول فوق)

·        آموزش های عالی

ب- آموزش مهارتی

آموزشهای فنی و حرفه ای در آفریقای جنوبی شامل آموزشهای رسمی و غیررسمی می‌باشد. آموزش های رسمی، در بخش آموزشهای عالی و دبیرستانهای فنی و حرفه‌ای و آموزشهای غیررسمی در کالج‌های تکمیلی و سایر موسساتی که آموزشهای فنی پس از مدرسه، حین کار و شاغلین را ارائه می‌دهند، اجرا می‌گردد.

آموزشهای غیررسمی شامل مفاهیم پایه و مهارتهای مقدماتی ویژه جوانان و بزرگسالان شاغل است. رویکرد آموزشی خاص مشاغل بوده و کمتر به برنامه های آموزشی اختصاص می‌یابد (آموزشها با رویکرد عملی می‌باشد) دوره های آموزشی کوتاه مدت است و به مهارتهای خاصی محدود می گردد.آموزشهای فنی و حرفه‌ای غیر رسمی علاوه بر تمرکز بر مهارت های خاص صنایع، فرصتهایی را جهت ارتقای مهارتی کارگران در رسته شغلی ایشان ایجاد می نماید.

گروههای هدف عبارتند از: فراگیران ثبت نام شده بصورت رسمی، ترک تحصیل کنندگان، فراگیران بخش فنی، جوانان، و جامعه‌ی دانشگاهی، کارآفرینان، بخش صنایع و سایر برنامه‌های آموزش غیر رسمی.

مقطع آموزش پایه:

براساس قوانین مصوب کشور بخشی از مقطع تحصیلی به عنوان مقطع آموزش پایه تلقی گردیده و کلیه شهروندان موظف اندکه پس از احراز شرایط لازم و قانونی از آموزش قانونی این مقطع برخوردار گردند. دولت ها نیز به نوبه خود موظف اند در جهت برخورداری هرچه بیشتر شهروندان از این مقطع تسهیلات لازم را فراهم نموده و به ارائه خدمات به صورت رایگان مبادرت نمایند.مقطع آموزش پایه در بسیاری از کشورهای قاره آفریقا (۵۰ درصد) تنها شامل مقطع آموزش ابتدایی می گردد مانند (کشورهای اتیوپی، چاد، کامرون، گینه) و این درحالی است که در برخی کشورها نیز (۴۱ درصد) این مقطع از دو مقطع ابتدایی و مقدماتی متوسطه متشکل می گردد.این وضعیت در کشورهای الجزایر، کنگو، تونس، نامبیا، نیجر و.... مشاهده می گردد.
لازم به ذکر است برخی از کشورها (۹ درصد) اطلاعات مربوط به این مقطع را گزارش نکرده اند. در میان کشورهایی آفریقایی طولانی ترین مقطع آموزش پایه به کشورهای  ری یونیون، سنت هلنا، گابن و... با ۱۰ سال مقطع آموزش تعلق دارد.کوتاه ترین مقطع آموزش پایه نیز به کشورهایی اختصاص دارد که آموزش در آن مقطع تنها مختص مقطع ابتدایی با حداقل دوره آموزشی ۴ ساله می باشد که از آن جمله می توان به کشورهای سائوتومه و پرنسیپه اشاره کرد.

آموزش پیش دبستانی:

درمیان کشورهای آفریقایی کمترین سن ورود به آموزش پیش دبستانی سن ۲ سالگی (در کشورهای ری یونیون) و بیش ترین سن ورود به این مقطع سن ۶ سالگی است که در کشور نامیبیا مشاهده می گردد. در اکثر کشورهای این قاره سن ورود به مقطع پیش دبستانی در سنین ۳ سال (۳۸ درصد) یا ۴ سال       (۳۶درصد) می باشد. لازم به ذکر است مقطع آموزش پیش دبستانی در اکثر نظام های آموزشی کشورهای دنیا اجباری نیست.

مقطع آموزش ابتدایی:

پایین ترین سن ورود به مقطع آموزش ابتدایی سن ۵ سالگی در کشورهای، سنت هلنا، سیرالئون و موریتوس دیده شده و مسن ترین دانش آموزان شاغل به تحصیل در مقطع ابتدایی نیز در کشور لیبی به دلیل طولانی بودن آن مقطع با ۱۴ سال سن مشاهده می شود. طولانی ترین مقطع ابتدایی با ۹ سال طول مدت مقطع در کشورلیبی پس از آن ها کشورملاوی و سودان با ۸ سال مشاهده می گردد. کوتاه ترین طول مقطع نیز۴ سال بوده که در کشورهایی مثل سائوتومه و پرنسیپه و آنگولا مشاهده می گردد.

مقطع ابتدایی ۷ سال نخست آموزش و پرورش این کشور را دارد. در عصر آپارتاید مدارس سیاهان با بودجه ناکافی روزگار سپری می‌کردند.

مقطع آموزش متوسطه:

به طورکلی مقاطع آموزش رسمی با توجه به اهمیت مقاطع در نظام آموزشی کشورهای جهان به دو مقطع اصلی آموزش ابتدایی و متوسطه تقسیم می گردد. در برخی از کشورهای قاره آفریقا (۵/۱۲ درصد) نظام آموزشی تنها به دو مقطع مذکور تقسیم شده و از تفکیک بیشتری برخوردار نیست. به عنوان مثال درکشور روآندا   (دوره ابتدایی ۷ سال و مقطع متوسطه۶ سال)، کنیا(دوره ابتدایی ۸ سال و مقطع متوسطه ۴ سال) و لیبی (دوره ابتدایی ۹ سال و مقطع متوسطه ۳ سال)، اما در اکثر کشورهای این قاره (۵/۸۷ درصد) مقطع متوسطه خود از دو مقطع کوتاه تر تقسیم می شود که با عنوان دوره مقدماتی متوسطه و مقطع تکمیلی متوسطه شناخته می گردد.

کوتاه ترین طول مدت متوسطه در مجموع کشورهای قاره افریقا در کشور های لیبی و سودان با طول مدت ۳ سال مشاهده شده و طولانی ترین مقطع متوسطه ۷ سال در کشورهای گینه. موزامبیک، چاد و... دیده می شود. طولانی ترین مقطع تکمیلی متوسطه ۵ سال است که درکشور موزامبیک دیده شده و کوتاه ترین مقطع در کشورهایی لسوتو، ملاوی آفریقای جنوبی و... مشاهدهمی گردد.

شاخصهای آموزشی :

  1. نرخ با سوادی 88 درصد
  2. تعداد روز تحصیلی در سال 200 روز
  3. درصد ثبت نام در مراکز خصوصی پیش دبستانی 6 درصد
  4. سرانه آموزشی 3371 دلار
  5. تعداد هفته آموزشی در مقطع ابتدایی و راهنمایی 40 هفته
  6. درصد دانش آموزان دختر در مقطع ابتدایی 49 درصد
  7. درصد تولید ناخالص داخلی برای آموزش 5.4 درصد
  8. روز آموزشی برحسب دقیقه 300 دقیقه
  9. درصد مخارج دولت برای آموزش 17.6 درصد
  10. طول دوره آموزش اجباری 9 سال
  11. میانگین ظرفیت کلاس در مقطع ابتدایی 46 نفر
  12. درصد تکمیل دوره ابتدایی 85 درصد
  13. طول دوره پیش دبستانی 1 سال
  14. نرخ مردودین در پایه چهارم ابتدایی 8 درصد

نگاهی به چالشها و اصلاحات نظام آموزشی آفریقای جنوبی

در آفریقای جنوبی نظام آموزشی هنوز در تلاش است شکافهای را که رژیم آپارتاید به وجود آورده است، از بین ببرد.

نظام آموزشی دو پاره، میراث آپارتاید

سیستم آموزشی در آفریقای جنوبی هنوز از میراث آپارتاید رنج می برد و دو پاره است: بخشی خاصِ ثروتمندان است و بخشی برای مردم محروم که بیشترشان را سیاه پوستان تشکیل می دهند. در واقع، اغلب منابع خوب در دسترس مدارسی است که اکثریت دانش آموزان‌شان سفید پوست هستند.

در مناطق فقیرنشین آفریقای جنوبی مدارس شهریه نمی گیرند. در نتیجه، میزان ثبت نام دانش آموزان افزایش یافته است. با اینحال کلاسهای درس برای استقبال از دانش آموزان آماده نیستند. نبود آب لوله کشی و برق، نبود کتابخانه و آزمایشگاههای کامپیوتر در بسیاری از مدارس، از جمله مشکلات دولت آفریقای جنوبی است.

با آنکه دولت بیشترین درصد تولید ناخالص ملی را به آموزش اختصاص می دهد سیستم آموزشی این کشور در رتبه بندی ها در رده آخر قرار دارد. کارشناسان می گویند که فقر آموزش تنها به تفاوت ظاهری میان ساختمان مدارس محدود نمی شود، بلکه به کیفیت کار آموزگاران نیز بستگی دارد.

علاوه بر عدم مهارت آموزگاران، یکی دیگر از مشکلات، بگفته خود معلمها، تعداد زیاد دانش آموزان در کلاسهای درس است و اینکه بسیاری از آنها علاقه ای به یادگیری ندارند. والدین هم در منزل نظارتی بر درس خواندن فرزندان خود ندارند. در مناطق و شهرکهای فقیرنشین هم خشونت، مواد شایع است.

در این میان، تعدادی مدرسه دولتی بسیار خوب هست، اما ورود به این نوع مدارس هزینه سنگینی دارد و رقابت زیادی نیز برای ثبت نام در جریان است. خزانه دولتی، کمک هزینه های تحصیلی و کمک های مالی فردی گاهی به میدان می آید. به عنوان نمونه بنیاد موسوم به «دانش آموزان برای آینده بهتر» بنیادی است که شهریه برخی از این دانش آموزان را تأمین می کند.

برغم ضعفهای نظام آموزشی مدارس، بسیاری از دانش آموزان حتی ازعهده آزمونهای فارغ التحصیلی هم برنمی آیند، در نتیجه نمی توانند به دانشگاه راه یابند.

شرایط تحصیلات دانشگاهی در آفریقای جنوبی

وجه تمایز مردم جهان از یکدیگر، با معیارهای فکری، رفتاری و ارزشی و همچنین میزان توانایی پایدار آنان با محیط مشخص می گردد. در واقع آنچه جوامع انسانی را، در نقاط مختلف، تعریف می کند، فرهنگ مردم است.

بنابراین، فرهنگ، گویاترین جلوه از نگاه یک قوم یا ملت به محیط و شیوه ی سازگاری و پیوند با آن است. فرهنگ، کلیت تامی از ویژگی های معنوی، مادی، فکری و احساسی او به عنوان مشخصه ی گروهی اجتماعی، سرچشمه ای برای هویت است که با تغییرات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و تکنولوژی دچار دگرگونی می شود. با این حساب در این تحولات شگرف جهانی امروزی، هیچ فرهنگی از تأثیرپذیری از دیگر فرهنگ ها و تحولا ت اجتماعی در امان نیست. علا وه بر آن هیچ فرهنگی بی تغییر، ثابت و ایستا نخواهد بود.

اختلاف درآمد بین ثروتمندان و فقرا در آفریقای جنوبی نسبت به سایر کشورهای جهان، تقریباً کم نظیر است. بیش از نیمی از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می کند. دریافت مدرک از دانشگاه یکی از راههای فرار ازچرخه فقر است. اما بسیاری از دانشجویان از عهده دروس دانشگاهی بر نمی آیند و دانشگاه را رها می کنند.

اما علاوه بر فقر، عوامل دیگری نیز برای رها کردن دانشگاه وجود دارند. کیفیت پایین تحصیلات دبیرستانی یکی از موانع اصلی عدم پیشرفت دانشجویان در دانشگاه است. در آفریقای جنوبی تنها ۱۵ درصد دانش آموزان در دانشگاه ثبت نام می کنند و کمتر از یک سوم این تعداد موفق به دریافت مدرک می شوند.

ترکیب دانشجویانِ دانشگاه کیپ تاون، یکی از قدیمی ترین و بهترین دانشگاههای آفریقای جنوبی در حال تغییر است. اینک دانشجویانی از خانواده های کم درآمد توانسته اند با کمک هزینه های ملی دانشجویی یا با استفاده از کمک هزینه هایِ دانشگاهی، در اینجا تحصیل کنند.

دانشگاه کیپ تاون برای آن دسته از دانشجویان سال اول که با دروس مشکل دارند، برنامه خاصی دارد تا به آنها کمک کند بر کمبودهای تحصیلات دبیرستانی خود فائق شوند. پژوهشگران این دانشگاه می گویند برخی مشکلاتی که مانع پیشرفت دانشجویان می شود، عبارتند از ناتوانی در نوشتن، عدم آشنایی با کامپیوتر، و مشکلات ناشی عدم تسلط بر زبان انگلیسی؛ زیرا خیلی از دانشجویان در دوران دبیرستان بخوبی آموزش ندیده اند و تسلط کافی به زبان انگلیسی ندارند.

با این همه، فارغ التحصیلی ازاین دانشگاه پایان سختی ها نیست. خیلی از دانشجوها پس از گرفتن مدرک باید با چالش دیگری هم روبرو شوند: یافتن شغل به اندازه ورود به دانشگاه دشوار است.

بنابراین هر فرهنگی، ویژگی خاص خودش را دارد. فرهنگ طی فرایندی شکل گرفته است و این، مهم ترین ویژگی مشترک فرهنگ هاست. با این حال امروزه سرعت انتقال داده ها، اطلا عات علمی و فرهنگی به گونه ای است که گویا مرزهای زمانی و مکانی را در نوردیده و در اندک زمان ممکن، فراتر از مرزهای جغرافیایی، فرهنگ های اصیل و غیر اصیل را تحت تأثیر قرار داده است. این تأثیرات ممکن است سازنده یا مخرب و ویرانگر باشند، از آن جا که فرهنگ هر قوم و ملت، خمیرمایه ی حیات ادبی، سرچشمه ی تراوش دانش و معرفت واز ارکان بقا و ثبات قوم و ملت به شمار می رود.

از همین جاست که بررسی فرهنگ های تأثیرگذار و تأثیرپذیر در جامعه ی آفریقایی، لازم به نظر می رسد.

عقب ماندگی جامعه ی سیاه پوستان آفریقای جنوبی و سیر قهقرایی عمیقاً نامتجانس گروه های قومی این کشور، حاکی از گسست آنها در انجام دادن و هم گرایی نمودن گروه های قومی و قبایل متفاوت در قالب یکسان، ساختار شهروندی بوده است.

برهمین اساس، شکاف های فرهنگی و اجتماعی، علا وه بر اختلاف سطوح توسعه و اوضاع اقتصاد گوناگون کشور آفریقای جنوبی، تعارضات و سطوح متفاوت از رشد و توسعه وجود داشته و دارد که عامل بازدارنده ی توسعه و انسجام فرهنگی جامعه ی این کشور است. اختلا ف ثروت و وضعیت اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و آموزشی میان گروه های قومی سفیدپوست و اقوام سیاه پوست، در آفریقای جنوبی، از نمونه های بارز شکاف های درون جامعه ی آفریقای جنوبی است. اختلا ف شدید طبقاتی، در این کشور و کوچک بودن طبقه ی متوسط در آن، از جمله عواملی است در شکاف طبقاتی تأثیرگذار بوده است.

با لحاظ مطالب فوق شناخت به روز آسیب ها، آفات، بیماری ها و چالش های فرهنگی، به منظور تأثیرگذاری و نفوذ، سرلوحه ی اهداف و برنامه های علمی، فرهنگی و آموزشی کلیساها و کشورهایی همچون آمریکا، در آفریقای جنوبی، می باشد.

در دوره ی حکومت رژیم آپارتاید، نظام آموزشی این کشور به صورت اداره های ملی جداگانه، برای سفیدپوستان، رنگین پوستان و سیاه پوستان و آسیایی ها در خارج از بانتونستان،به شکل نژادی سازمان دهی شده بود. در داخل سرزمین های سیاه پوست نشین(بانتونستان) اداره ی آموزش جداگانه ای تأسیس شده بود. اگر چه دولت برای آموزش سیاه پوستان در اواخر مبلغ قابل توجهی هزینه کرد، ولی در اواخر دوره ی رژیم آپارتاید، در سال 1636; ، هزینه های سرانه ی هر دانش‌آموز سیاه پوست یک چهارم هزینه های یک دانش‌آموز سفیدپوست بوده است. (هزینه های آموزشی آسیایی ها و رنگین پوستان نسبت به سیاه پوستان، به هزینه های سفیدپوستان نزدیک تر بوده است.

منزلت اجتماعی و آموزش بسیاری از معلمان سیاه پوست در حد بسیار نازل وضعیفی بوده و تعداد دانش‌آموزان هر کلا س، نسبت به سیاه پوستان، دو برابر سفیدپوستان، در خارج از مناطق بانتونستان، بوده است. از همین رو باید اذعان نمود که مدارس سیاه پوستان کلا س های کم تری نسبت به مدارس سفید پوست داشتند. کمبود کتب امری عادی محسوب می شد و به تبع آ ن تعداد محدودی از مدارس، کتاب خانه ی علمی برخوردار بودند. در نتیجه چهل درصد از متقاضیان سیاه پوست مجوز ورود به دانشگاه را، که حداقل شرط، برای ورود به دانشگاه که عبارت ازاتمام دوره ی راه نمایی و دبیرستان، بوده، نداشتند. این وضعیت تا دهه ی 1632، به همین صورت، به چشم می خورد. این آمار را در مقایسه با آمار رنگین پوستان  درصد سفیدپوستان و; درصد آسیایی ها می توان برآورد کرد. در دهه ی 1632 دست کم 7میلیون نفر سیاه پوست در سن تحصیل، قادر به ورود مدرسه نشده اند و تنها یک درصد از آنها مشغول به تحصیل گردیدند.

با سقوط رژیم آپارتاید، نظام آموزشی بازسازی گردیده و سیستم آموزش و پرورش شکل تازه ای ، در راستای ارائه ی امکانات به سیاه پوستان به خود گرفته است. دولت جدید، بعداز آپارتاید، سیستم آموزشی واحدی، بدون هیچ گونه تفاوت نژادی، به وجود آورده است که باید در عمل به نفع سیاه پوستان باشد. نزدیک به چهار اداره ی آموزشی در یک اداره ادغام شده و وظیفه ای مهمی را به عهده گرفته اند. طبق آمار، مراکز علمی هم اکنون تنها سه نفر از پنج نفر دانش آموز طبق استانداردهای آموزشی، واقعاً در حد مطلوبی هستند. دراین راستا، برای بالا بردن کمی و کیفی باسوادان، دولت تصمیم گرفته قانونی را تصویب نماید که آموزش ده ساله به صورت اجباری انجام بپذیرد. بنابراین آموزش دولتی و امکانات لا زم برای عموم مردم، بدون توجه به نژادهای ویژه فراهم شده است، ولی برای رسیدن به هدف نهایی به فرصت زمانی نیاز دارد. در سال 1637هم، وقتی تمام دانشآموزان در پایه های ابتدایی ثبت نام گردیدند نسبت معلم به چهل دانش‌آموز بوده است. این امر باعث ورود دانش‌آموزان سیاه پوست در بیش تر مدارس مناطق سفیدپوستان شده است. با این که پس از دوره ی آپارتاید تمام مدارس ادغام شده و نگاه تبعیض آمیز از بین رفت، ولی هنوز شاهد گسترش و افزایش چشم گیر مدارس غیر دولتی و خصوصی سفیدپوستان، در دهه ی 1632هستیم.

دولت در سال 1637 ؛ 7 درصد از کل هزینه ها را به آموزش و پرورش اختصاص داد. در عین حال برای از بین بردن نابرابری های گسترده در گزینش معلمان، ارائه ی امکانات، تجیهز ساختمان های آموزشی ، امکانات ورزشی و تجهیزات آموزشی، باید مسیر طولا نی را پیمود. پس از گذشت بیش از یک دهه از سقوط رژیم تبعیض نژادی، هنوز آثار آن کاملا ً مشهود می باشد. (توزیع امکانات موجود هنوز ناعادلانه است و نا‌برابری های نژادی وجود دارند.) از همین رو مدارس شهرها با منابع و امکانات نسبتاً خوب، با مدارس مناطق روستایی قابل مقایسه نیستند. به طور کلی چنین تخمین زده می شود که باید حداقل دوهزار مدرسه ساخته وتا مدرسه تجهیز گردد. همچنین شصت هزار معلم آموزش و تربیت برای تدریس مهیا شوند و پنجاه میلیون کتاب درسی چاپ گردد تا بتواند به وضع مطلوب برسد. البته این موارد در خصوص سفیدپوستان استثناست، چون آنها، با توجه به رژیم های گذشته، امکانات قابل توجهی برای رشد علمی و تحصیلا ت عالی داشته اند و از نظر علمی در حد بسیار بالا یی قرار دارند

برهمین اساس آفریقای جنوبی سیستم آموزش عالی توسعه یافته ای داردکه تا زمان فروپاشی آپارتاید، به طور نژادی، تفکیک شده و عمدتاً سفیدپوستان از آنها بهره مند بودند.  در مؤسسات فنی مشغول به تحصیل بوده اند که تا چهل درصد را در هر گروه تحصیلی سفیدپوستان تشکیل می دادند. این در صورتی است که سفیدپوستان یک چهارم جمعیت آن کشور را تشکیل می دهند. البته بقیه را هم عمدتاً شامل رنگین پوستان و آسیایی ها می باشند.) تعداد بسیار اندکی از سیاه پوستان از امکانات تحصیلا ت عالی بهره مند بودند. ولی این وضعیت تغییرات قابل توجهی پیدا کرده و تعداد دانش جویان سیاه پوست افزایش قابل توجهی یافته است.

سابقه و وضعیت دانشگاه های موجود در آفریقای جنوبی

دانشگاه ویست در این دانشگاه تعدادی از دانش جویان سیاه پوست در رشته ی خبرنگاری مشغول به تحصیل بوده اند.

دانشگاه پروتوریا،دانشگاه فورت هار،دانشگاه شمال نزدیک پترزبورگ ایجاد شده است.دانشگاه شمال غربی که پیش از این به برفوتاتسوانا معروف بوده است.دانشگاه زولولند در نزدیکی اسپانگکی واقع است.دانشگاه کیپ غربی این دانشگاه متعلق به رنگین پوستان می باشد.دانشگاه دوربان به نام وست وایل در شهر دوربان واقع است و به لحاظ تاریخی به هندی ها تعلق دارد.به طور سنتی دانشگاه های سفیدپوستان شامل دانشگاه انگلیسی زبان کیپ تاون به نام کالج آفریقای جنوبی تأسیس گردیده است.دانشگاه ناتال در دوربان ،دانشگاه رودز در گراهامستون واقع است.دانشگاه های آفریکن زبان ،دانشگاه اورنگ فری استیت که در شهر بلوم فنتن واقع است.دانشگاه راند افرنکانس در ژوهانسبورگ واقع و تأسیس شده است.

دانشگاه ویت واترزراند در ژوهانسبورگ واقع و این دانشگاه افریکن زبان نیست. دانشگاه پروتوریانانام کالج دانشگاه تراتول پایه گذاری شد، ولی بعداً ، تغییر نام یافت.

دانشگاه پورت الیزابت در شهر پورت الیزابت، که در آن به هر دو زبان انگلیسی و آفریکن تدریس می شود.

با توجه به این که هنوز میراث آپارتاید رابطه ی خیلی قوی و مستحکمی را در بین طبقه نژادی، اقتصادی و اجتماعی بر جای گذاشته است. از آن جا که نژاد فرد تأثیر به سزایی در نقش اجتماعی، امکانات رفاهی، اقتصادی و آموزش و پرورش دارد، می توان گفت که در کوتاه مدت نمی توان این آثار را از چهره ی اجتماعی این کشور زدود، ولی به مرور زمان و با توجه به وضعیت جدید و اهتمام جدی دولت در تصمیم سازی ها و برنامه ریزی ها در راستای آموزش، تربیت و از بین بردن آثار تبعیض نژادی، به نظر می رسد که سیاه پوستان در راه کسب علم و ارتقای سطح کیفی و کمّی آموزش تا حدود زیادی موفق شده باشند. البته طبق گزارش های به دست آمده هم اکنون آمار دانشآموزان و دانش جویان بسیار افزایش یافته است. در این زمینه، با توجه به وضعیت موجود جامعه ی این کشور، باید تمام نژادها را، اعم از سیاه پوست، سفیدپوست و رنگین پوستان، در برنامه های آتی از جمله پذیرش و آموزش مدنظر قرار داد. زمینه ها و پتانسیل های بالا ی موجود در آفریقای جنوبی می تواند در آینده تحولا ت جدی را، در راستای امر آموزش و پرورش، درمنطقه ی آفریقا، از خود بروز دهد. این امر را نباید فراموش کرد که امکانات بسیار قابل توجه و توسعه یافته ی موجود، که در اختیار سفیدپوستان بوده، می تواند برای توسعه، پیش رفت و رشد تمام دانش آموختگان و به طور کلی رشد فرهنگ آن جامعه عامل بسیار مؤثری باشد. در همین رابطه گام های مهمی در امر آموزش و جایگاه دین در آموزش انجام شده که لازم است به آن اشاره شود.

فعالیت مسیحیت در امر آموزش

دولت، قانونی را به تصویب رساند که مقوله ی دین، در سیاست و برنامه های آموزشی مورد توجه قرار بگیرد. این قانون برنامه هایی را در نوع آموزش دینی، تعلیم و دین و انجام فرایض دینی ایجاد کرد و این را به صورت عمومی به تمام مراکز آموزشی اعم از دولتی و غیر دولتی ابلا غ نمود. این امر باعث شد که روابط نزدیک و مسالمت آمیزی بین ادیان در جامعه و آزادی مذاهب شکل گیرد. البته نقش دولت آمریکا را نباید در این امر نادیده گرفت، چرا که باید اذعان نمود در این زمینه دولت آمریکا فعالیت های بسیار زیربنایی و دقیقی انجام داده است.

آمریکا، با عنوان حمایت از عمل کرد و آزادی عقیده و مذهب در این کشور، زمینه ی فعالیت مسیونرهای مسیحی را فراهم کرده است. با توجه به روابط بسیار نزدیک این دو کشور (آمریکا و آفریقای جنوبی) می توان در آینده فعالیت بسیار گسترده تر فرهنگی، دینی و سیاسی از سوی ایالا ت متحده شاهد باشیم.

با توجه به گزارشی که بدست آمده مجامع بین المللی، جمعیت مسیحی را هفتاد درصد عنوان کرده اند . دو درصد یهودی، دو درصد مسلمان، چهار درصد ادیان دیگر، دو درصد هندو و پیرو عقاید سنتی هستند. بیست درصد هم به هیچ دینی گرایش ندارند.

حدود چهارهزار کلیسای مستقل مسیحی آفریقایی وجود دارد که حدود ده میلیون نفر را پوشش می دهند.

براساس گزارش های اعلا م شده از سوی مراکز علمی آمریکا، کلیساهای مستقل این کشور عمدتاً متشکل از صهیونیسم یا کلیساهای پاپی هستند. کلیسای مسیحیان صهیون، بزرگ ترین کلیسای مستقل می‌باشد. این کلیساها افراد را از شهرهای اطراف و روستاها جذب می کنند.

کلیساهای کاتولیک نیز هفت درصد جمعیت را پوشش داده است. البته کلیساهای متعدد و با عناوین مختلف وجود دارند. در چند سال اخیر تعدادی کلیسای بسیار مجلل، باعظمت و بزرگ در سطح کشور تأسیس شده و عمده ی هزینه های آن از کشورهایی مانند هلند، انگلیس و آمریکا تأمین شده است. براساس آماری که نسبت به افراد بی دین یا دارای عقاید منفی عنوان شد (که حدود بیست درصد) مسیونرها و مبلغان مسیحیت با عناوین مختلف، در راستای تبلیغ آیین مسیحیت بسیار فعال هستند. این امر موجب شده است امر تبلیغ در این کشور از اهمیت خاصی برخوردار باشد. با توجه به این که حدود بیست درصد از جمعیت (هفت درصد سفیدپوستان و پنج درصدجمعیت سیاه پوستان) اظهار عدم علقه و وابستگی به هیچ دین و مذهبی نمایند، کلیساهای مسیحی از این فرصت کمال استفاده را نموده و با عنوان کردن این که عقاید و خرافات گذشته این افراد، به تعالیم مسیحیت نزدیک است، به کلیساهای مسیحی جذب کرده و این عقاید را با مسیحیت تحت تأثیر قرار می دهند. این امر بیان کننده ی وضعیت ویژه و نشان دهنده ی حرکتی از سوی مسیحیت، در منطقه، است. هر چند این مهم را باید در برنامه های اعلا م شده از سوی دولت آفریقای جنوبی در برنامه ریزی های آموزشی و ادارات آموزش و پرورش قلمداد کرد که زمینه ی بسیار خوبی را برای فعالیت های مذهبی و دینی در بین مردم و جوانان ایجاد کرده است، ولی در همین جاست که وظیفه ی کشورهای اسلا می در قبال دو درصد مسلمانان این کشور، که در اقلیت  هستند، سنگین تر و حساس تر می شود، چرا که در این راستا، در مقایسه با آمار یهودیان، که آنها نیز حدود دو درصد از جمعیت را به خود اختصاص داده اند، فعالیت مبلغان مسلمان بسیار ضعیف می باشد.

یهودیان دیگر کشورها، البته با محوریت اسراییل، برنامه های زیربنایی اقتصادی، اجتماعی و آموزشی را در این کشور در حال انجام دارند که با توجه به عدم قطع رابطه ی سیاسی اسراییل با این کشور در دوره ی آپارتاید، زمینه های نفوذ در مراکز قدرت و صنایع اقتصادی کشور را فراهم نموده است.

امروزه شاهد سرمایه گذاری کشورهای دیگر از آسیا و اروپا نیز هستیم که در راستای برنامه های اقتصادی و فرهنگی زمینه های نفوذ خود را در این کشور فراهم می کنند. البته علا وه بر اسراییل و آمریکا، کشورهای اروپایی نیز، که سابقه ی دیرینه ی حضور خود را، در این کشور، تجربه کرده اند، می توانند تأثیرات و نفوذ زیادی را در این کشور داشته باشند. حتی طبق گزارش های اعلا م شده تعداد قابل توجهی از نخبگان برای تحصیل به کشورهای اسراییل، آمریکا و اروپا اعزام می شوند و نسبت به آینده ی برنامه های فرهنگی و آموزشی زمینه سازی می کنند. از همین رو وظیفه ی کشورهای اسلا می سنگین تر می شود؛ نباید از جمعیت یک میلیونی مسلمانان این کشور غفلت نمود. حتی علا وه بر مسلمانان می توان جمعیت قابل توجهی را، که به هیچ دین و مذهب گرایش ندارند، با تعالیم اسلا می آشنا کرد و زمینه ی حضور اسلام، مفاهیم و مبانی وتعلیمات اسلا می را در بین این جمعیت فراهم ساخت؛ همان طور که مسیحیت چنین فعالیت هایی را شروع کرده است. البته این به معنای آن نیست که کشورهای اسلا می هیچ فعالیتی ندارند، چرا که حضور کشورهایی مانند عربستان و مصر را شاهد هستیم که آنها نیز در راستای اهداف خود عمل می کنند. جمهوری اسلا می ایران نیز باید برای اهداف خود و نشر دین مبین اسلا م و در ضمن آن مکتب نجات بخش اهل بیت (علیهم السلا م) انجام وظیفه نماید.

نهادهای متعددی در این زمینه، باید وظیفه ی سنگین را احساس کنند. مرکز جهانی علوم اسلا می، به عنوان متولی آموزش و تربیت متقاضیان علوم دینی کشورهای خارجی، لازم است نسبت به امر تبلیغ و نفوذ اسلا م دقت بیش تر و برنامه ریزی دقیق تر و جدی تری داشته باشد و بسترسازی و زمینه سازی فعالیت های فرهنگی و نفوذ اسلا م را، در بین مردم این مرز و بوم، فراهم نماید. توجه به موقعیت ژئوپلتیک و استراتژیک آفریقای جنوبی در منطقه می تواند نتایج بسیار مطلوب و پرثمری را در آینده داشته باشد.

چارچوب صلاحیت ملی (National Qualification Framework)

چارچوب صلاحیت ملی (NQF) در سال 1995 توسط هیئت صلاحیت‌های آفریقای جنوبی (South Africa Qualification Authority) مطرح گردید.

هدف اصلی آن تجمیع تمامی آموزش‌های رسمی و غیر رسمی در یک سیستم واحد و تسهیل جابجایی بین موسسات آموزشی است. زیربنای اصلی چارچوب صلاحیت ملی فراهم کردن فرصت‌ها و برنامه‌های آموزشی متفاوت برای افراد جهت یادگیری در تمام زندگی (Lifelong learning) صرف نظر از سن، شرایط محیطی و یا سطح تحصیلات می‌باشد.

مهمترین قوانین و نهادهای قانونی آموزش مهارتی

مسئول سیاست گذاری در نظام آموزشی هیئت صلاحیتهای آفریقای جنوبی (SAQA) می‌باشد که شورایی متشکل از 29 نفر است و دو وظیفه مهم ایجاد و تحقق بخشی چارچوب صلاحیت ملی(NQF) را بر عهده دارد

نهادهای آموزشی (Sector Education and Training Authority)

این نهاد در سال 2000 تاسیس شد. هر بخش اقتصادی یک نهاد مستقل دارد و27 نهاد کلیه بخشهای کاری آفریقای جنوبی را پوشش می‌دهد.اعضای آن شامل واحدهای تجاری، مشاورین اقتصادی صنایع مختلف و دولت می‌باشد.

هر نهاد در بخش خود طرح توسعه مهارتها را اجرا و ارتقاء می‌بخشد و مسئول نظارت کیفی و کمکهای بلاعوض است. یکی از وظایف نهاد آموزشی شناسایی مهارتهای مورد نیاز بخشهای مختلف و در دسترس بودن آموزشهای مهارتهای مذکور است.استانداردهای مهارتی مورد نظرباید در چارچوب صلاحیت ملی طراحی شده باشد.

سیاست ها و راهبردها

هدف اصلی آموزش های فنی و حرفه ای ایجاد اشتغال است از اینرو برنامه های  آموزش فنی و حرفه ای باید متناسب با بازار کار باشد. در این راستا ارتباط اجتماعی– اقتصادی آموزشهای مذکور می‌تواند سازنده باشد.

از دیگر سیاستها می توان به برقراری ارتباط آموزشهای رسمی و غیر رسمی اشاره کرد.ضروری است مربیان علاوه بر دانش تئوری، مهارتهای فنی و پداگوژی خود را بر اساس تکنولوژی جدید ارتقاء بخشند.

مدیریت بازرگانی، مهارتهای کارآفرینی-  خود اشتغالی، و صنایع دستی باید در برنامه‌های آموزش فنی و حرفه‌ای لحاظ گردد.

طراحی برنامه های آموزشی ویژه ی کشورهایی که با شرایط خاص از قبیل جنگ مواجه هستند. واگذاری مدیریت آموزش های عمومی به موسسات خصوصی از دیگر تدابیر آموزشهای فنی و حرفه‌ای در آفریقای جنوبی به شمار می رود.

ویژگی های نظام آموزش مهارتی

·        تعامل آموزشهای رسمی و غیر رسمی

·        به روزآوری نظام آموزشی متناسب با نیاز های جامعه و فرد

·        اولویت عملی دورههای آموزشی کوتاه مدت به شاغلین بر اساس نیاز کار فرمایان

·        حمایت فراگیران بخش صنعت توسط نهاد آموزشی (SETA)

کتابخانه‌های آفریقای جنوبی      

تاریخچه.

 کتابخانه‌ها در افریقای جنوبی در نیمه دوم قرن هجدهم به‌وجود آمده‌اند. بخش عمده‌ای از تاریخ کتابخانه‌های قرن هجدهم و نوزدهم مربوط به کتابخانه‌های عمومی است. در سال 1818، کتابخانه افریقای جنوبی، که هم‌اکنون کتابخانه ملی است، تأسیس شد. در قرن نوزدهم، تعداد هشت کتابخانه دانشگاهی و بیش از هفتاد کتابخانه اشتراکی، همچنین تعدادی کتابخانه آموزشگاهی در کیپ کولونی ، و شش کتابخانه بزرگ تخصصی تأسیس شد. 

تلاش کتابخانه‌ها برای امروزی شدن، در واقع، از سال 1928 پس از برگزاری نخستین همایش ملی امور کتابداری آغاز شد؛ و با تأسیس انجمن کتابداران افریقای جنوبی  در سال 1930 و گزارش کمیته کتابخانه‌های اتحادیه افریقای جنوبی وابسته به دولت در سال 1937 دنبال گردید. 

خدمات کتابخانه‌های روستایی در دهه 1940 با ایجاد خدمات کتابخانه استانی در چهار استان توسعه یافت. بعد از جنگ جهانی دوم، کتابخانه‌های دانشگاهی، آموزشگاهی، تخصصی، و همچنین مراکز اطلاع‌رسانی توسعه قابل ملاحظه‌ای یافت. در سال 1983، شبکه اطلاع‌رسانی و کتابشناختی افریقای جنوبی (سابی‌نِت)  شکل گرفت، زیرا کتابداران می‌دانستند که هیچ کتابخانه‌ای آن‌قدر منابع ندارد که بتواند از عهده خدمات اطلاع‌رسانی و ارائه منابع مورد نیاز اعضایش برآید. با ایجاد این پایگاه، کتابداران توانستند از طریق پایانه‌های خود به عناوین تازه‌ای که، علاوه بر سفارش، فهرست‌نویسی نیز شده‌اند دست یابند.

تا سال 1990، سیاست تبعیض نژادی به‌شدت دنبال می‌شد و غیرسفیدها را با عناوین زنگی، رنگین‌پوست، یا سرخپوست می‌نامیدند. در آن سال، دولت قانون جداسازی را کنار گذاشت و به تبعیض نژادی در بخش خدمات عمومی از جمله کتابخانه‌ها پایان داد. در کتاب <راهنمای کتابخانه‌های افریقای جنوبی مربوط به سال 1990، تعداد 1836 کتابخانه فهرست شده است که تا قبل از این سال، تعداد اندکی از آنها بدون توجه به نژاد به روی همه مردم باز بود، در حالی که اکثر آنها به روی سیاهان بسته بود.

کتابخانه‌های ملی. افریقای جنوبی سه کتابخانه ملی دارد: 1) کتابخانه افریقای جنوبی در کیپ تاون، 2) کتابخانه ایالتی پرتوریا ، و 3) کتابخانه ملی نابینایان در گراهامستون . 

کتابخانه افریقای جنوبی و کتابخانه ایالتی از مزایای واسپاری برخوردارند. به همین ترتیب، کتابخانه مجلس کیپ تاون ، کتابخانه انجمن ناتال (پیتر مارتیزبورگ)، و کتابخانه عمومی بلوام فونتین  به شیوه واسپاری عمل می‌کنند.

کتابخانه افریقای جنوبی، که در سال 1818 تأسیس شد، مرکز ملی واسپاری، گردآوری، و نگهداری مجموعه قوانین و مواد مربوط به مسائل حقوقی همانند آثار کمیاب و بی‌نظیر است و همچنین مرکز ملی تدوین کتابشناسی‌های گذشته‌نگر و نمایه‌های مواد اطلاعاتی افریقای جنوبی به‌شمار می‌آید. در سال 1990، این کتابخانه مرکز کتاب را برای ترویج کتاب و کتابخوانی و همایش ناشران، کتابفروشان، و کتابخانه‌ها را به‌منظور تبادل نظر ایجاد کرد.

کتابخانه ایالتی که در سال 1887 تأسیس شد، مسئولیت هماهنگی مخزن کتاب در سطح ملی، برنامه‌های مبادله با سایر کشورها، امانت بین کتابخانه‌ای، توزیع مجدد مواد خواندنی مازاد، و تدوین کتابشناسی ملی افریقای جنوبی را برعهده دارد. ضمناً ساختار کتابشناسی و استانداردهای کتابشناختی را در سطح ملی و بین‌المللی هماهنگ می‌سازد.

کتابخانه نابینایان افریقای جنوبی در سال 1919 تأسیس شد و در سال 1969 به شکل کتابخانه‌ای ملی برای چاپ آثار و منابع ویژه معلولان در آمد. این کتابخانه، علاوه بر اینکه کتاب‌هایی به خط بریل تهیه و تولید می‌کند، با استفاده از نوار ضبط صوت، خدماتی به دانش‌آموزان نابینا در سطح کشور ارائه می‌دهد.

کتابخانه‌های دانشگاهی.

خدمات کتابخانه به کارکنان دانشگاه‌ها و دانشجویان در همه بیست‌ودو دانشگاه و نُه دانشکده فنی در افریقای جنوبی ارائه می‌شود. میزان خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی میان دانشگاه‌های قدیمی و جدیدتر و همچنین دانشگاه‌هایی که هنوز گرفتار مسئله سیاه و سفید هستند (گرچه محدودیت‌های رسمی بر پایه نژاد در سال 1986 از میان رفت) بسیار متنوع است. کتابخانه‌های قدیمی عهده‌دار تحقیقات مهم و مجموعه‌های تخصصی هستند؛ مانند دانشگاه ناتال که مجموعه افریقاشناسی را دارد و کتابخانه دانشگاه‌های ویت واترزرند ، استلن‌بوش ، رودز، و ایالت اورنج فری . کتابخانه‌های دانشگاهی جدید به‌سبب نوع و حجم مجموعه خود در نظام امانت بین کتابخانه‌ای از اهمیت بسزایی برخوردارند.

کمیته همکاری میان کتابخانه‌های دانشگاهی، خدمات این‌گونه کتابخانه‌ها را هماهنگ می‌کند و به مسائلی از قبیل تأمین بودجه، گسترش مجموعه، تحویل مدرک، و کمک‌های کتابشناختی می‌پردازد. این کمیته به توسعه خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی به‌طور مؤثر و کارآمد کمک می‌کند و کمیته مدیران دانشگاه را در بهبود خدمات کتابخانه‌ای یاری می‌رساند.

کتابخانه‌های عمومی.

نظام کتابخانه‌های عمومی افریقای جنوبی بر اساس دو معیار اندازه جامعه و ترکیب نژادی آن، شکل گرفته است. خارج از مراکز اصلی شهری، خدمات کتابخانه‌ای برای سفیدپوستان، سرخپوستان، و سیاهپوستان توسط کتابخانه‌های استانی، که با اختیارات محلی اداره می‌شوند، در چهار استان ارائه می‌گردد.

اولیای امور هر محل می‌توانند کتابخانه عمومی تأسیس و آن را اداره کنند. چنین کتابخانه‌ای بخشی از خدمات کتابخانه استانی محسوب می‌شود که قادر به تهیه ساختمان کتابخانه، تأمین نیروی انسانی، و پرداخت حق‌الزحمه آنهاست. کتابخانه‌های استانی خدماتی درخصوص تهیه منابع شامل کتاب‌ها، نشریات، آثار هنری چاپ‌شده، فیلم، رسانه‌های شنیداری، خدمات آماده‌سازی، خدمات متمرکز مرجع، راهنمایی‌های تخصصی، کمک‌های فنی، پشتیبانی مالی، و برگزاری دوره‌های آموزشی ارائه می‌دهند. خدمات کتابخانه‌های استانی موجب به هم پیوستن کتابخانه‌های عمومی به‌عنوان شبکه‌ای نیرومند می‌شود، به‌طوری که جوامع روستایی کوچک می‌توانند به مجموعه منابع اطلاعاتی و مواد خواندنی موجود در کشور دسترسی پیدا کنند.

سه استانی که می‌توانند پیوستن شهرهای واجد شرایط را بر اساس حد و اندازه آنها به خدمات کتابخانه استانی تأیید کنند شامل استان کیپ در مورد هرهایی با جمعیت کمتر از 25000 نفر سفیدپوست، استان ناتال برای شهرهایی با 10000 نفر، و استان ترانسوال برای شهرهایی با جمعیت 50000 نفر است. استان چهارم یعنی استان اورنج فری، محدودیتی را تعیین نمی‌کند. در نتیجه، کتابخانه‌های شهرهای کیپ تاون، لندن شرقی، و پورت الیزابت در نظام کتابخانه‌های استانی قرار ندارند. کتابخانه شهر کیپ تاون  210000 عضو و سی‌ویک کتابخانه اقماری، کتابخانه لندن شرقی حدود 45000 عضو و هشت کتابخانه اقماری، و کتابخانه پورت الیزابت بیش از 96000 عضو و یازده کتابخانه اقماری دارد. 

ارائه امکانات کتابخانه‌ای به جمعیت سیاهپوست برعهده اولیای امور سیاهپوستان هر محل است که بستگی به امکانات آنها در مناطق مختلف شهر دارد. خدمات کتابخانه‌ای سیاهان به‌طور بارز در ساختمان‌های نامناسب با کارکنان کم‌توان و با سیاست انتخاب کتاب بدون توجه به خواسته‌های متقاضیان به شیوه ضعیفی ارائه می‌شود.

تمام شهرهای بزرگ کتابخانه‌هایی دارند که از مالیات معاف هستند. بعضی از آنها توسعه فراوانی یافته‌اند؛ مانند کتابخانه عمومی ژوهانسبورگ  که دارای کتابخانه مرجع مرکزی، کتابخانه‌های اقماری در حومه، و کتابخانه‌های موضوعی در زمینه افریقاشناسی، هنر، موسیقی، و حکومت محلی است. این کتابخانه در حال حاضر، یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین کتابخانه‌های عمومی به‌شمار می‌رود که برای گشودن درهایش به روی تمام نژادها پیشتاز بوده است.

کتابخانه‌های آموزشگاهی.

 مدارس، بسته به اینکه در خدمت کودکان سفیدپوست، سرخپوست، یا سیاهپوست باشند، تحت نظارت مسئولان مختلف قرار دارند. مسئولان آموزش و پرورش از سال 1950 از اهمیت و تأثیر کتابخانه‌های آموزشگاهی در امر آموزش آگاه شدند، اما به‌علت سیاست‌های تبعیض نژادی، کتابخانه‌های آموزشگاهی به‌گونه‌ای ناهماهنگ توسعه یافته‌اند.

مدارس سفیدپوستان توسط اداره آموزش ملی کنترل و توسط ادارات آموزش استانی اداره می‌شود. استان‌های کیپ و ترانسوال دارای کتابخانه‌های مدرسه‌ای بسیار مجهز هستند، اما کتابخانه‌های آموزشگاهی استان‌های ناتال و اورنج فری کمتر توسعه یافته‌اند. مدارس سیاهپوستان و سرخپوستان توسط اداره فرهنگ و آموزش عالی اداره می‌شوند، مدارس سیاهپوستان روش مدارس کیپ و ترانسوال را دنبال می‌کنند، مدارس سرخپوستان از روش مدارس استانی در ترانسوال پیروی می‌کنند، و مدارس سیاهان توسط اداره آموزش و پرورش اداره می‌شوند و کتابخانه‌هایشان نسبت به کتابخانه‌های دیگر عقب‌افتاده‌تر است.

در سال 1979، سازمان غیرانتفاعی مستقلی به نام مطالعه، آموزش، و توسعه  در بخش خصوصی برای بهبود کیفیت آموزش و رفع مشکلات ناشی از تبعیض نژادی، مسائل اقتصادی ـ اجتماعی، و اختلاف‌های  جنسی تأسیس شد. این سازمان نقش مهمی را در ایجاد کتابخانه‌های آموزشگاهی برای سیاهان در سراسر کشور ایفا می‌کند. این مؤسسه کتاب‌های اساسی را برای کتابخانه‌ها انتخاب و آنها را فهرست‌نویسی می‌کند و برای جای دادن در قفسه‌ها در اختیار کتابخانه‌ها می‌گذارد. همچنین مواد آموزشی مورد نیاز جوامعی را که در آنها فعالیت دارد بررسی کرده و توسعه می‌دهد. این سازمان عهده‌دار فعالیت‌های مختلفی مانند نمایشگاه کتاب، شعرخوانی، قصه‌گویی، تشویق به مطالعه، و استفاده از کتاب است.

کتابخانه‌های تخصصی.

افریقای جنوبی به کتابخانه‌های تخصصی خود در بخش خصوصی و دولتی بسیار می‌بالد. سازمان‌های اصلی تحقیقاتی مانند سازمان انرژی اتمی ، انجمن تحقیقات صنعتی و علمی ، انجمن فن‌آوری معدن ، انجمن تحقیقات علوم انسانی ، انجمن تحقیقات پزشکی، و همچنین بسیاری از شرکت‌های صنعتی مانند صنایع شیمیایی و مواد محترقه، شرکت انگلو ـ امریکن، و شرکت آهن و فولاد  دارای کتابخانه‌های تخصصی و مراکز اطلاع‌رسانی بزرگی هستند. حکومت مرکزی دارای بیش از 200 کتابخانه تخصصی است که توسط بخش خدمات کتابخانه‌ای اداره آموزش ملی هماهنگ می‌شوند. موزه‌ها، سازمان‌های صنعتی نیمه‌دولتی، صنعت بخش خصوصی، و سازمان‌های تحقیقاتی حرفه‌ای خصوصی نیز دارای کتابخانه‌های تخصصی هستند. بیشتر کتابخانه‌های تخصصی در افریقای جنوبی در حوزه پرتوریا ـ ویت واترزرند ـ وال ترای‌انگل قرار دارند. 

حرفه کتابداری.

در سال 1979 مؤسسه کتابداری و اطلاع‌رسانی افریقای جنوبی به‌عنوان مؤسسه‌ای حرفه‌ای بدون توجه به نژاد برای کتابداران و متخصصان اطلاع‌رسانی تأسیس شد. در سال 1990 کلیه کسانی را که در کتابخانه‌ها و مراکز اطلاع‌رسانی کار می‌کردند به‌عضویت پذیرفت. در همان سال تعداد اعضایش تقریباً به 2750 نفر رسید. این مؤسسه جانشین انجمن کتابداری افریقای جنوبی است که در سال 1930، بر اساس سیاست‌های تبعیض نژادی خاص سفیدپوستان، تأسیس شده بود. مؤسسه کتابداری و اطلاع‌رسانی از نظرهای اعضای خود حمایت می‌کند و آنها را توسعه می‌دهد؛ مبادله اطلاعات علمی، آموزش حرفه‌ای، و مقررات رفتاری و معیارهای اخلاقی کتابداران و اطلاع‌رسانان را عرضه می‌کند؛ و به ترویج اهمیت کتابخانه‌ها در سطح جامعه می‌پردازد. انتشار فصلنامه‌ای به نام "مجله کتابداری و اطلاع‌رسانی افریقای جنوبی" و همچنین نشریه‌ای ماهانه را نیز برعهده دارد.

انجمن کتابداری افریقایی‌های جنوب افریقا در سال 1964 برای سیاهانی که در کتابخانه‌ها کار می‌کردند و آموزش ندیده بودند شکل گرفت. این انجمن، مطالعه در میان سیاهان را تشویق می‌کند و کتابخانه‌ها را در حوزه‌هایی که سیاهان اقامت دارند توسعه می‌دهد.

رشته کتابداری و اطلاع‌رسانی در آموزش عالی افریقای جنوبی از جایگاه خوبی برخوردار است. این رشته در چهارده دانشگاه و چهار دانشکده فنی ارائه می‌شود. دوره‌های آموزشی این رشته در سطح دیپلم کتابداری، دیپلم حرفه‌ای کتابداری برای کتابخانه‌های آموزشگاهی، کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد، و دکتری کتابداری است.

منابع:

-. اسلام و مسیحیت در دوران جدید، محمد مسجد جامعی،

-بولتن خبری برون مرزی صدا و سیمای جمهوری اسلا می ایران

-نشریه ی معرفت

- کتاب سبز، وزارت امور خارجه

- فصلنامه ی مطالعات آفریقا، دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی

-راه نمای جامع زندگی و کار در کشورهای خارجی، دیوید همپشایر ، ترجمه: ساناز گرجی زاده و دیگران، نشر اشتیاق،

-کلیات قاره ها، رحیم مشیری، نشر قدس،

-جامعه شناسی شرق آفریقا، محسن کلهری، انتشارات الهدی،